De leden van het IOC lijken deze dagen te “leven als goden in Frankrijk”. De uitstraling van het gezelschap is machtig en vooral ontoegankelijk. Het ‘wij-zij’ gevoel domineert, en nee, dat voelt niet goed. De aansluiting met een nieuwe generatie sporters lijkt nog steeds volledig ondergeschikt te zijn aan het machtsspel van bovenaf. Om de feiten even helder te hebben: de 105 IOC-zetels in de Argentijnse hoofdstad Buenos Aires zijn voor 48% bezet door mannen en vrouwen van 65+. ‘Zij’ bij het IOC nemen de term ‘wijsheid komt met de jaren’ wel heel erg serieus.
Om het plaatje compleet te maken: 48% van de IOC leden is 65+, 21% is tussen de 60 en 65 jaar en de resterende 31% is jonger dan 60 jaar. Nog 2 nachtjes slapen en ‘wij’ dragen onze 39-jarige kandidaat Camiel Eurlings voor. Ik herhaal: 39 jaar bij voordracht. Of onze Camiel voor 2021 (bid voor 2028) een rol van betekenis zal gaan spelen laat ik maar in het midden: de tijd zal het leren…

Alle gekheid op een stokje: welke taak vervullen IOC-leden eigenlijk precies? Francesco Ricci Bitti, de Italiaanse voorzitter van de internationale tennisfederatie ITF en voormalig IOC-lid, verwijt het IOC gebruik aan professionalisme. Er is meer dan tien jaar geen evaluatie of toetsing meer geweest. De regels verbonden aan lidmaatschap zijn verouderd en de leden teren op credits uit het verleden. Ik vind dit te gek voor woorden! Het is vandaag 2013 en ‘wij’ denken te leven in een digitale en transparante wereld. ‘Zij’ (van het IOC) leven echter afgeschermd, autoritair en dit alles zonder gene. Ze teren op een melkkoe van 5 miljard dollar omzet per vierjaarlijkse olympiade. Ik hoop van harte dat de spreekwoordelijke slachting niet lang meer op zich zal laten wachten.
Overigens ben ik wel erg content met de winnende bid van Tokyo2020. De beelden zijn inspirerend, zowel voor jong als oud…
Afbeeldingen: Twitter Patrick Sandusky