De montage van het blad verliep, voor de medium technisch begaafde fietsenmaker die ik ben, redelijk eenvoudig. Behalve het verwisselen van de voorbladen moet de derailleur wat omhoog.

Ik stapte op de fiets voor een testronde van 2x30km. Ik deed namelijk mee aan een zwemloopje en vond heen en weer fietsen een prettige aanvulling en een goede gelegenheid voor een test.

De eerste pedaalslagen zijn wat onwennig. Je krijgt het gevoel dat je steeds een duwtje mee krijgt, wat dus eigenlijk wel prettig voelt. Al vrij snel begon het echter normaal te voelen, wat op zich natuurlijk heel fijn is, kennelijk went het (in ieder geval bij mij) bijzonder snel. Door even terug te schakelen naar het (gewoon ronde) kleine blad en daarna weer naar de Osymetric, was het gevoel weer even terug.

Links: Osymetric blad. Rechts: "normale" / ronde tandwielen

Voor mijn gevoel kon ik met dezelfde inspanning iets harder fietsen dan normaal, maar wetenschappelijk onderbouwd was deze observatie zeker niet. Het kon ook liggen aan het feit dat ik wind mee had! Op de terugweg – vermoeid door de zwemloop en met wind tegen – voelde het wat minder soepel. Maar als ik dan terugschakelde naar het kleine blad, voelde ik iets wat ik normaal niet voel: een dood punt waar je voor je gevoel echt doorheen moet drukken.

Mijn conclusie:
Je went echt bijzonder snel aan het ovale blad. Het is even wennen, maar binnen 1 rit weet je al niet beter en moet je echt naar beneden kijken om te zien dat daar toch echt iets bijzonders gebeurt. Ik heb het gevoel dat je er inderdaad sneller mee gaat. Als ik een serieuze tijdrijder of triatleet zou zijn, zou ik zeker een setje aanschaffen. Ze zijn prijzig, maar zeker niet duurder dan Dura Ace of Record. Bovendien mag je de bladen teruggeven als ze niet bevallen.

Maar het bijzondere van het verhaal blijft toch wel dat de vraag of het nu echt wel of niet werkt, nog steeds niet beantwoord is. De grote merken die de groepen leveren (Shimano, Campagnolo en Sram) hebben de ovale bladen vooralsnog niet in hun programma opgenomen. In de wielerwereld wordt met de nodige scepsis naar de tandwielen gekeken. De fabrikant zelf is uiteraard overtuigd van zijn product en er zijn studies die de werking onderschrijven. Twee tourwinnaars rijden ermee! Hoeveel bewijs wil je hebben? En toch worden er nog steeds voornamelijk fietsen met ronde bladen verkocht. Ik durf zelf te stellen: alleen maar. Ovale bladen worden later door de eigenaar gemonteerd. Kennelijk is de financiële, juridische en marketingmacht van de grote merken sterk genoeg om de innovatieve kracht van een kleine speler te beteugelen.

Afbeelding: Flickr (CC): Alain Stoll