London 2012
De neerwaartse spiraal werd ook dit jaar door de Russische ploeg voortgezet. Waar in Beijing nog een derde plek op het medailleklassement werd veroverd, stond Rusland nu zelfs naast het ‘podium’. Deze editie was, tot ontzetting van veel Russen, zelfs de slechtste prestatie sinds het jaar 1952. 1952 was het jaar dat de Sovjet Unie zich voor het eerst mengde in de strijd om het goud, zilver en brons.

Onder andere in de Moscow Times valt de 'maar wat als' beredenering te lezen. Maar wat als Rusland nog steeds onderdeel vormde van de voormalige Sovjet Unie. Dan hadden ze minimaal een gelijkwaardige prestatie als (sport) grootmacht China geleverd en een betere positie op de medaillespiegel ingenomen. Dit samen met de redenering dat de 33 bronzen medailles symboliseren dat de atleten niet hun potentieel benut hebben, maakt Rusland in potentie weer de grootmacht die het ooit was. Of ik het hier helemaal mee eens ben is een tweede.

Sochi 2014
Ook in Rusland gaat het leven door, dus het mag duidelijk zijn dat het vizier nu op Sochi is gericht. Het zou de ambitie van onder andere Vladimir Poetin zijn om in Sochi weer het elan van de gloriedagen tijdens van de Sovjet Unie tijden te laten herleven.

Een mooi voorbeeld van de aankomende spelen was de expositie van de Olympische fakkels in het voornaamste winkelcentrum dat de Russische hoofdstad rijk is. Pontificaal stonden de daadwerkelijk gebruikte fakkels op chronologische volgorde in een lange rij. Al wandelend langs de winkels ervaart de bezoeker de voorbije Spelen, de memorabele momenten en de eigen herinneringen die automatisch verbonden zijn aan speciale sportmomenten. Bij mij schoten momenten als 'Timmertje Timmertje wat doe je nou?' (Nagano 1998) en de dominantie in het zwembad van Pieter van den Hoogeband en Inge de Bruijn tijdens de spelen van 2000 door mijn hoofd. Voor de Moskoviet was er, in mijn ogen, ook de directe link naar een nieuwe fakkel, een fakkel die in Rusland het Olympisch vuur zal ontsteken en sportgeschiedenis zal schrijven.

Gorky Park
Gorky Park was altijd al een van de meest prominente plaatsen voor vrijetijd, kunst en cultuur. Dit voorjaar kwam daar ook nog het facet sport bij. Gelegen aan de rivier De Moskva en met uitzicht op de stad is het een geweldige plek om te sporten. Tafeltennistafels, hardloopclubs, yoga, kunstgrasvoetbalvelden, volley-, basketbal velden, BMX parcours en als absolute smaakmaker de beachvolleybalvelden. Naast dit alles was er ook nog voldoende ruimte voor de fiets en skeeler beoefenaars onder de Moskovieten.

Voor mij persoonlijk was de combinatie met cultuur een voltreffer. Om u een beeld te schetsen: Op een zondagmiddag speelde ik samen met mijn opgedane Russische vrienden beachvolleybal naast een grootse fontein die op de maat van klassieke muziek afging, om mij heen waren overal mensen actief met de opbouw van een cultureel festival en over het water zag ik de skyline van de Russische hoofdstad. Kan het nog beter?

Zowel tijdens mijn bezoek als later via mailcontact en Facebook zijn de Russen lyrisch over het park en met name de toevoeging van sport. Om bijvoorbeeld gebruik te maken van de beachvolleybalvelden moet er werkelijk weken van te voren een reservering geplaatst worden en de populariteit blijft aanzwellen. In een stad waar lidmaatschap bij een zwem- of tennisverenging al snel 700 tot 1000 dollar (21.730 tot 31.000 roebels) kost, is deze opkomst een mooie uitkomst voor de liefhebber.

In deel twee de gladiatoren van Spartak Moskou en de Olympische kledingsponsor Bosco.