Het weekend begon vrij rustig, hoewel de uitslagen van de Eredivisie wedstrijden opnieuw tot nadenken zetten. Ajax speelde thuis gelijk tegen Utrecht, wat mij zorgen begon te baren. Gelukkig hadden we de zondagavond El Clasico op het programma staan. Hét affiche voor een voetbal spektakel en met succes. Voor Nederland pakte Parijs-Tours prima uit met een 3e plaats voor Niki Terpstra. Wellicht was hij overmoedig maar in mijn ogen toch ook zeer dapper. Terpstra is een renner met persoonlijkheid, waar het bij de Rabobank ploeg dit seizoen toch ontbreekt aan karakter. Moet je tevreden zijn met een achtste plaats in het World Tour ploegenklassement?

En dan de werkweek. De gebeurtenissen hier deed het weekend (te) snel vergeten. Het gelijkspel tussen Nederland en Amerika werd hierin bewerkstelligd en op werkelijk alle media kanalen besproken. Lance versus Holleeder. Livestrong versus De Neus. Het leek bijna een PR-strijd te worden. Je mag aannemen dat beiden op hun manier de regels aan hun laars hebben gelapt. Op sensationele wijze kun je wel zeggen.

Deze manier bracht Armstrong 7 overwinningen in de Tour de France. Als ik eraan terugdenk zie ik spektakel voor me. Ik weet vrijwel zeker dat mijn generatie dit met mij deelt. Vanaf 1998 zat ik gekluisterd aan de buis. De tweestrijd tussen Armstrong en Ullrich, het gesmolten asfalt dat Beloki de das om deed, de interne strijd om het kopmanschap met Contador. Het waren deze mannen die de ronde kleur gaven. Het zijn topsporters, kopmannen die naar elkaar loeren en niet voor elkaar onder willen doen. Lance was een groot podiumbeest, waarop de jacht werd geopend. Het podium zakt langzaam onder hem weg.

We sloten de week vrijdag trouwens nog af met een Interland Nederland - Andorra. De kijkcijfers toonden een resultaat van 1.7 miljoen kijkers tegen 1.3 miljoen voor Holleeder. Dat podium voor hem bleek dus wel mee te vallen.