Rob is betrokken bij het ‘Playfit project’ waarbij onderzoekers van TU Eindhoven en Fontys Hogescholen ‘playful interactions’ installeren op middelbare scholen. Wat ze eigenlijk doen is van de school meer een playground maken met als gevolg dat jongeren getriggerd worden om de interactie aan te gaan met deze installaties en daardoor minder stilzitten. Een aantal voorbeelden zijn: 

Walk-of-Fame
Walk-of-Fame is een installatie bestaande uit een camera en een groot scherm in de looproute in een school, bijvoorbeeld een gang of de aula. De installatie filmt jongeren terwijl ze door de school lopen, analyseert hun loopstijl en toont vervolgens een virtuele figuur (avatar) op het scherm die met de jongeren meeloopt. Welke avatar getoond wordt, is afhankelijk van iemands manier van lopen: BA Baracus als je stoer en stevig doorstapt, Super Mario wanneer je door de gang springt. Door de koppeling met de gegevens over recente fysieke activiteit in je persoonlijke profiel kan het systeem besluiten je avatar er overdreven dik of juist heel sterk uit te laten zien. De Walk-of-Fame zorgt voor terloopse activiteit: het nodigt jongeren uit om met diverse loopstijlen een keer extra heen en weer te lopen.

Teaseat
De Teaseat is een interactieve stoel die jongeren stimuleert om een actievere houding aan te nemen gedurende de pauzes. De zitting van deze stoel kan worden bewogen en deze bewegingen worden automatisch draadloos overgezonden naar andere Teaseats in de buurt. Wanneer een persoon met zijn zitvlak kantelt, draait of wiebelt, gaat een willekeurige andere Teaseat waarop iemand zit ook kantelen, draaien, of trillen. De Teaseats nodigen uit om elkaar te plagen door middel van subtiele en actieve bewegingen; de stoel lokt zo op een speelse maar niet kinderachtige manier een actievere houding uit van de scholier. De Teaseats passen bovendien naadloos in het dagelijkse patroon van de jongeren; ze kunnen bijvoorbeeld gebruikt worden tijdens het eten of besprekingen.

Lightscribe muur
Leerlingen kunnen op een muur tekeningen maken met licht.

Wat je ziet is dat wetenschappers inactieve kinderen op een laagdrempelige manier de hele dag door iets meer willen laten bewegen dan nu het geval is. Ze hanteren hiervoor drie stelregels:

1. De installatie moet voorbijgangers uitlokken en verleiden mee te doen.
2. Het moet emergent play zijn. Oftewel er zit geen gesloten eind in. Het is vrij spel. Gebruikers kunnen zelf bepalen wat ze doen, hoe lang, op welke manier. Er zit geen competitie in.
3. Het moet resoneren met de gebruikers.

De grote vraag
De grote vraag ook bij de onderzoekers zelf, is of deze interventies ook op de lange termijn effect hebben. Dit zijn ze nu aan het onderzoeken. Persoonlijk vind ik het in ieder geval mooi om te zien dat wetenschappers bezig zijn om van saaie, inactieve plekken (middelbare school) tot actieve playgrounds te maken waarbinnen jongeren meer geïnspireerd worden om actief te spelen. Hierdoor wordt een speelse houding meer aangewakkerd wat kan leiden tot meer vitale jongeren. Voor de sportwereld is dit een interessante ontwikkeling om in de gaten te houden en zelf te kijken hoe ze sport erg laagdrempelig, onderdeel van je dagelijkse leven, interactief en speels kunnen maken. Dit gebeurt al met streetball en streetsoccer maar andere sporten blijven achter.