Jarenlang was het er vrolijk aan toe gegaan in Café de Wielerwereld. Met die getapte Hollandse baas, die het ook zo goed deed als gérant in sterrenrestaurant Olympus en zijn latere Ierse zetbaas, leek de Wielerwereld er echt bij te gaan horen, bij de populaire en snelgroeiende uitgaansgelegenheden. Goed, er was wel eens wat onenigheid met de vaste gasten uit Frankrijk, een steenrijke familie die het liefst alleen de eigen Grand Crus uitgeserveerd kreeg en er was wel wat wrevel over die arrogante Texaanse cowboy, die jarenlang heer en meester was aan de pokertafel. En ja, ook in deze kroeg waren er een enkele keer wel ongeregeldheden en bleek er iemand wel eens een stimulerend pilletje of snuifje te hebben geconsumeerd, maar die werden dan ook onmiddellijk ingerekend en buitengezet. Law & order, zo gezegd. Geruchten over wantoestanden in de keuken hoorden er al jaren bij en daar was volgens de baas en veel van zijn klanten héél veel aan gedaan om die te voorkomen en te bestrijden. Met de wijkagenten, de recherche en niet te vergeten de Voedsel- en Warenautoriteit en de Inspectie voor de Gezondheidszorg was er zoveel toezicht georganiseerd, daar konden al die uitspanningen rond de Wielerwereld nog een punt aan zuigen. Dus bleven de klanten in groten getale toestromen, vloeiden de pintjes en wijntjes rijkelijk en werd de plate service gretig gegeten. En steeds meer bedrijven werden geïnteresseerd om tegen betaling een poster aan de muur te hangen of bezoekers van de Wielerwereld in een gesponsord truitje te steken. Want in de Wielerwereld kon je beroemd worden met pokeren, darts of biljarten. In de Wielerwereld werden de mooiste verhalen verteld; er was glitter, glamour en eindeloos veel testosteron. De verhalen leverden talloze boeken en TV-documentaires op. Tranentrekkers over eindeloze trainingsarbeid, wetenschappelijke schema’s, aerodynamica, ruimtevoedsel en leven als next-level-zen-boeddhisten.  En steevast als er iemand een kritische vraag stelde over de keuken, galmde de Wielerwereld van verontwaardigde stemmen, die de zuivere koffie van het café roemden en de criticasters opriepen om toch eindelijk een keer in andere keukens te gaan rondneuzen.