Gevallen helden
We maken allemaal die momenten mee dat de wereld om ons heen de onschuld verliest. Toen we hoorden (of doorkregen) dat Sinterklaas slechts een verklede oom was, werd onze beleving beroofd van fantasie en kleur. Toen we ouder werden, zagen we dat onze ouders ook niet superhelden waren maar net zoals ons menselijke fouten maken. Het zijn momenten die gepaard gaan met volwassen worden. De sport bleef in dat proces van tot wasdom komen altijd een beetje buiten schot. Sport bleef iets onbereikbaars, iets mystieks en bovenal heroïsch. Als er één moderne cultuuruiting het heldendom voor mij wist vast te leggen, is dat de sport wel. Deze mensen wisten met hun eigen lichaam, inzicht en bijbehorend talent tot prestaties te komen die ons, de gewone sterfelijken, ver te boven gingen.
Maar ook deze helden kunnen vallen. Vooral 2013 blijkt een jaar te zijn dat het helden regent vanaf de berg Olympus. We zijn nog maar net in het jaar begonnen of er kunnen er twee zich oprapen, afstoffen en in de gezichten van het gewone volk kijken. Oscar Pistorius en Michael Boogerd staan symbool voor hoe de status van een sporter in rap tempo kan omdraaien.
Pistorius, het voorbeeld van de gehandicapte sporter en niet-sporter, weet zich in een afschuwelijke situatie verwikkeld. Beschuldigd worden van de moord op je eigen geliefde, is dramatisch. De man die zijn eigen lichaam en elk obstakel in zijn wereld weet te overwinnen, lijkt uiteindelijk toch geveld te worden door zichzelf.
Het vergrijp van Michael Boogerd kan gelukkig niet in de schaduw staan van het mogelijke vergrijp van Pistorius. Zijn dopingbiecht doet vooral verdriet voor het sporthart. Hij heeft mij één van de mooiste sportmomenten mogen bezorgen met zijn overwinning op La Plagne. Een sportmoment dat na de biecht in één klap zijn glans verliest.
Zo komt er een tijd dat ook mijn en onze sporthelden kunnen vallen. Dat de realisatie komt dat zij ook fouten maken en dat heroïek niet altijd bestaat. Het maakt de wereld weer een klein beetje minder kleurrijk als dat die was. Het maakt mij weer een beetje meer volwassen.
Gelukkig wordt de sport ook meer volwassen. Door afscheid te nemen van deze oude gevallen helden, komt er plek voor nieuwe. Nieuwe waar hopelijk onze kinderen zich weer aan optrekken. Nieuwe die ervoor zorgen dat kinderen inzien dat dromen waargemaakt kunnen worden. Een les die zij mee kunnen nemen naar hun toekomst. Om dat vuur bij onze kinderen terug te zien, brengt al meer kleur en vreugde dan dat onze gevallen sporthelden ooit hadden kunnen doen.
Lees ook
Halfgoden bestaan niet: het einde van mythificatie in de sport.
Foto's: Flickr (CC) Roger Smith - PcW - Warren Elsmore
