Misschien zelfs wel hét sportcongres van de afgelopen 20 jaar: de 125th IOC Session on Sports. Op 7 september wordt in de Argentijnse hoofdstad de toekomst van het internationale, maar ook nadrukkelijk de toekomst van het Nederlandse, sportlandschap bepaald. En daarmee dus eigenlijk de toekomst van onze business. Genoeg reden dus om eens een kijkje in de Zuid-Amerikaanse metropool te nemen.

De toekomst van het internationale sportlandschap dus. Een behoorlijke statement, maar ik zal u uitleggen waarom. Op de 125th IOC Session on Sports worden drie zeer belangrijke beslissingen genomen door de uitvoerende organen en leden van het IOC.

De eerste behelst de toewijzing van de Olympische Zomerspelen in 2020. Meer dan een gewone verkiezing. Zoals u misschien in een van mijn vorige columns gelezen heeft, is er een trend gaande in de internationale sportwereld waarbij grote sportevenementen wegtrekken uit de Westerse wereld. De keuze voor de olympische stad van 2020 is de ultieme bevestiging óf, en de kans is klein, doorbreking van deze trend. De keuze is echter meer dan ooit een heel gecompliceerde.

In de race zijn nog Istanbul, Madrid en Tokio. En zoals gebruikelijk kleven aan alle drie voor- en nadelen. Maar dit keer meer dan normaal, waardoor de keuze voor de olympische stad ongewild naast een sportieve ook een politieke wordt. En dat is nu net wat het IOC, in het licht van alle problemen rond de toewijzingen van het WK voetbal door de FIFA, graag wil voorkomen.

Frontrunner was tot voor kort Istanbul. De stad heeft van alle drie de bids het meeste geld, maar spreekt vooral aan door zijn verhaal. Istanbul claimt namelijk dat het via de Spelen de kloof tussen het Westen en het Oosten kan dichten. De stad ligt immers op de scheidslijn van die twee werelden en is een goed voorbeeld van hoe de westerse ideeën en religie samen kunnen leven met de oosterse. Althans dat was het. Maar de recente onrust en demonstraties die steeds meer het karakter krijgen van een protest tegen de islamisering van Turkije, zijn in dat licht natuurlijk geen goede voorbode.

En dan is er Spanje en Madrid. Technisch gezien by far het beste en meest aansprekende bid. Maar kunnen de Spanjaarden het ook betalen? Is de kandidatuur bestand tegen de druk van de financiële problemen die Spanje heeft? Zal de overheid niet binnen afzienbare tijd, door het volk, gedwongen worden om de financiële garanties die het heeft afgegeven aan het IOC terug te trekken en voor meer ‘urgente’ zaken te gebruiken? Spanje is bijna failliet en de ervaring leert dat de IOC-leden niet bekend staan om het nemen van grote risico’s. Althans geen financiële.

Als laatste is er good old boring Tokio. Nooit de eerste keuze geweest en dat is het eigenlijk nog steeds niet. Naast het feit dat Tokio als saai wordt gepercipieerd, vinden de Olympische Winterspelen in 2018 in buurland Zuid-Korea plaats. En IOC-leden staan bij uitstek bekend om het feit dat ze bij hun snoepreisjes graag zoveel mogelijk van de wereld zien. Daarnaast worstelt Japan behoorlijk met zijn energievoorziening. Na het recente falen en sluiten van 70% van de kerncentrales aldaar, moet het 84% van zijn energievoorziening importeren. En dat gaat dan weer vaak middels gas of vervuilende olie. En met gevaarlijke en onstabiele kernenergie en weinig echt groene stroom, krijgt Japan een slecht rapportcijfer in het IOC’s Sport & Environment Programme. Maar Japan heeft wel financiële stabiliteit en een goede reputatie als het gaat om nauwkeurige organisatie.

Kortom: dilemma’s, dilemma’s. Ik ben in ieder geval erg benieuwd wat het allemaal gaat opleveren. Wat ik denk, wilt u weten? Het is een wilde gok, maar goed: als je het mij vraagt, uh… Istanbul.

Maar de toewijzing is dus niet enige dilemma waar de IOC-leden zich in Buenos Aires over buigen. Naast een nieuwe olympisch stad moet er ook een nieuwe voorzitter worden gekozen. En die verkiezing overstijgt de keuze voor een stad aangezien de nieuwe leider van de internationale sport hoogstwaarschijnlijk een Spelen of 6 à 8 mee zal gaan. Waar het tot een jaar geleden een ‘slam dunk’ leek voor de Duitser Thomas Bach, heeft de beste man ineens zes tegenkandidaten en gaan er stemmen op om na Killanin (Ier), Samaranch (Spanjaard) en Rogge (Belg), nu eens niet een Europeaan in ’s wereld hoogste sportzetel te hebben. Iets wat in de historie van het IOC trouwens pas één keer voorkwam in de persoon van de Amerikaan Avery Brundage. Grootste kanshebber naast Bach lijkt de Singaporees Ser Miang Ng. Maar wie het ook wordt, zijn (er hebben zich helaas alleen mannen kandidaat gesteld) visie en ideeën zullen de sportwereld voor tenminste de komende 20 jaar beïnvloeden.

En dan, last but not least, de verkiezing van onze eigen Camiel Eurlings. Ook die staat op het programma voor 7 september in Buenos Aires. En die verkiezing gaat grote invloed hebben op de positie van ons land in de internationale sportwereld. Gezien zijn leeftijd en aanzienlijk bagage en ervaring zou Eurlings wel eens een belangrijke kracht kunnen worden binnen het IOC en daarmee een ontzettend waardevol persoon voor de vaderlandse sport. Zijn verkiezing is een formaliteit, maar wat hij met zijn verkiezing gaat doen, des te belangrijker. Want voor u het weet organiseren wij in 2028 ineens toch de Olympische Spelen. Dat laatste was natuurlijk een grapje. Maar wel eentje geboren uit wishful thinking.

Al met al gaan we een interessant najaar tegemoet in ons vak en staat Buenos Aires aan de vooravond van één van de grootste politieke dansen, of tango’s zo u wil, in de internationale sportgeschiedenis. En iedereen maar denken dat 2013 een rustig jaar zou worden. Niet dus!

Ik zou zeggen: see you in Buenos Aires!

Aflbeeldingen: Flickr (CC) DannyChoo - Firuza