In dit geval is voor jezelf spreken het enige wat je kunt doen. De impact van de tweet op mij is dat ik het gevoel krijg te kijken naar een ‘verplicht nummertje’. De uitleg daarvan zit ‘m niet specifiek in de toon (neutraal) of de woordkeuze (afstandelijk). Het zit ‘m veel meer in de ‘ouderwetse’ manier van bedanken van een sponsor. Het lijkt een soort van tegenprestatie te zijn.

Van oudsher is sponsoring veelal gericht op relatiemanagement. Voor sponsoren en hun gasten zijn er (VIP)-kaarten beschikbaar en de show van netwerken en borrelen kan beginnen. Kort door de bocht gezegd komt het vaak neer op een leuk dagje uit. Verder ziet de sponsor zijn of haar naam zichtbaar terugkomen op shirts of pakken ofwel op de borden langs de lijn. Dit is hoe we het jaren met z’n allen gedaan hebben. Als het zo op papier staat lijkt de aanpak heel erg prima. Laat het nou net zo zijn dat het woord ‘prima’ niet past bij welk talent dan ook. Het gaat in essentie om het maken van verschil. Linksom of rechtsom.

De beweging die er momenteel in sportsponsoring gaande is, is een beweging genaamd ‘corporate marketing’. Het betreft het vertellen van een gezamenlijk verhaal van sponsor en sporter (en coach), op welke manier dan ook. Samen en ook persoonlijk. Puur zoals de ‘Thank you Mom’ campagne van Procter & Gamble. Sponsor en sporter zullen in de toekomst samensmelten tot een geheel. Een boodschap die door beide vol overgave zal worden uitgedragen met een wisselwerking tot gevolg.

Terug naar de tweet van Jac Orie. Als coach heeft hij allang bewezen dat hij het verschil kan maken. Wat een bijzonder resultaat, wat een puur verhaal. Daar vallen mensen voor, zowel de gewone burger als diegene met sponsorpotentieel. Als ik een business had in de brillen had ik je allang een persoonlijke tweet gestuurd. Gewoon om eens te praten tijdens de nadagen van jouw successen in Sochi. Op een terras, met zonnebril op sterkte. Zodat we samen toch anoniem kunnen blijven.

Afbeeldingen:  Twitter Heldenvan - Aalmart