Doping: VS is één grote brandhaard (1/2)
Doping is een belangrijk onderwerp geworden in de sportjournalistiek. Dat was het natuurlijk jaren geleden al, maar tijden zijn definitief veranderd. Doping is niet langer de donkere wolk die iedereen ziet hangen, maar liever niet te vaak benoemt. Journalisten en zelfs hele redacties hebben het gebruik van verboden stimulerende middelen tot hun belangrijkste jachtterrein gemaakt. En terecht. Het is wel opmerkelijk dat het overgrote deel van de berichtgeving over doping hier in Nederland nog steeds gaat over bekentenissen van gevierde wielrenners uit vervlogen tijden. Het maakt bijna blind voor wat zich aan de andere kant van de oceaan voltrekt. Velen hebben wel iets gelezen over Biogenesis en Alex Rodriguez, maar dat de Amerikaanse profsport in het algemeen door dopingzaken steeds heftiger begint te schudden op zijn grondvesten, is hier nauwelijks merkbaar. Dat is op zijn minst wonderlijk.
Biogenesis
Eerst maar eens de namen die al zijn genoemd. Biogenesis of America is een inmiddels gesloten anti-verouderingskliniek in Miami, Florida. Eigenaar Anthony Bosch runde de kliniek, maar deed ook zaken die het daglicht niet konden verdragen. Hij verkocht verboden stimulerende middelen als steroïden en groeihormonen en mocht onder anderen honkballers uit de Major League Baseball tot zijn klantenkring rekenen. Eén van die spelers was vermoedelijk Alex Rodriguez, de immer controversiële en inmiddels verguisde derdehonkman van de New York Yankees.
Er is veel te zeggen over Rodriguez. Sinds de geboren New Yorker in 2007 een tienjarig contract tekende bij de Yankees voor een totaalbedrag van 275 miljoen dollar, was het zelden stil rondom zijn persoon. Hij gaf vier jaar geleden al eens toe tussen 2001 en 2003 als speler van de Texas Rangers een verboden stimulerend middel te hebben gebruikt, maar deed dat in een interview af als een dom experiment van een jonge, onervaren speler. Rodriguez deed zijn bekentenis nadat verscheidene media berichtten over een vertrouwelijk dopingrapport uit 2003, waarin de naam van de superster werd genoemd. Hij moest diep door het stof, maar kwam eraf zonder schorsing. Nu wordt Rodriguez opnieuw van dopinggebruik verdacht. Enkele weken geleden hoorde hij een schorsing van maar liefst 211 wedstrijden tegen zich eisen wegens 'meerdere overtredingen van het dopingreglement'. De nummer 13 van de Yankees tekende beroep aan; hij is er zeker van dat hij door de MLB tot zondebok van de competitie wordt gemaakt.
Molensteen
Rodriguez is bij de Yankees in een bijzondere situatie beland. Hij is 38, heeft twee heupoperaties achter de rug en is bij lange na niet meer de speler die hij vijf jaar geleden was. Het is een publiek geheim dat de Yankees hem graag zien vertrekken, maar nu hij beroep heeft aangetekend, mag hij spelen en moet de club hem publiekelijk steunen. Een lange schorsing levert de Yankees wel een financieel voordeel op. Clubs in de MLB hoeven spelers tijdens een schorsing niet te betalen en in het geval van Rodriguez scheelt dat zijn werkgever een slordige veertig miljoen dollar. Bovendien blijven de Yankees door deze besparing onder een eerder vastgestelde salarisgrens en ontkomen ze aan een fors bedrag aan extra belasting, de zogenoemde 'Luxury Tax'.
Het Algemeen Dagblad kopte daarom op zijn website al dat de schorsing een 'enorme opluchting' was voor de Yankees. De kans is echter klein dat Brian Cashman, General Manager van de Yankees, een rondedansje in zijn kantoor deed toen hij de schorsing te horen kreeg. Daarvoor is de molensteen die Alex Rodriguez heet een te zware last. Hangende het beroep mag Rodriguez immers blijven spelen en krijgen de Yankees meer negatieve publiciteit te verduren dan hen lief is. Bovendien is de veteraan na anderhalf seizoen schorsing nog steeds in het bezit van dat mega-contract. En wat te doen als A-Rod, die begin augustus zijn rentree maakte na zijn meest recente heupoperatie, de Yankees de komende weken tot grote hoogte stuwt? Dan komt de bekendste sportvereniging ter wereld in een wel heel curieuze situatie van tegengestelde belangen terecht.
Porter Fischer
Tot zover Rodriguez. Hoe kwam de Biogenesis-zaak nu precies aan het rollen? Dat gebeurde vooral door een klokkenluider genaamd Porter Fischer, een voormalig klant en werknemer van de Biogenesis-kliniek. Begin dit jaar speelde hij documenten door aan de Miami New Times, waarna de duistere praktijken van de kliniek en een aantal MLB-spelers aan het licht kwamen. Vervolgens trof Biogenesis-eigenaar Tony Bosch een schikking met de MLB en deed ook hij zijn verhaal.
De recente ontwikkelingen zouden Fischer tevreden moeten stemmen, maar meer dan een half jaar na het bewuste artikel in de New Times is hij vooral verbaasd. Fischer noemde niet alleen honkballers als klanten van Biogenesis, maar benadrukte dat ook NBA-spelers, boksers, tennissers en vechtsporters zich bij de kliniek van Bosch hadden gemeld. Hij dacht te worden overstelpt met telefoontjes van verontruste sportbonden, maar na het contact met de MLB bleef het verrassend stil.
Mitchell Report
Fischer kon alleen bewijs leveren over de afgelopen vier jaar, waarin volgens hem zeker tussen de honderd en tweehonderd atleten aanklopten bij Biogenesis voor prestatiebevorderende middelen. Het is in zijn optiek het topje van een ijsberg die groter is dan menigeen nu vermoedt. Dat de MLB daags na het artikel in de New Times de telefoon oppakte, was geen grote verrassing. De organisatie van de Amerikaanse profhonkbalcompetitie heeft in het achterhoofd nog altijd het vermaarde Mitchell Report uit 2007. Senator George Mitchell constateerde destijds in een 409 pagina's tellend rapport dat het gebruik van groeihormonen en steroïden in het Amerikaanse honkbal meer regel dan uitzondering was en noemde bovendien een kleine honderd dopingzondaars bij naam. Als de MLB van die zaak iets heeft geleerd, is het wel dat dopingaffaires als Biogenesis niet vanzelf overwaaien.
Morgen om 12:00 deel twee met daarin een hoofdrol voor de NFL en Travis Trygart, CEO van de Amerikaanse dopingautoriteit.
Afbeeldingen: Flickr (CC) Keith Allison - DeadSpin
