Iedereen moet zichzelf er weleens op betrappen: een (heerlijke) nostalgische gedachte. Een verlangen naar een geromantiseerd ‘vroeger’ waarin we bijvoorbeeld nog geen kennis hadden van doping, matchfixing of andere schandalen. Volgens de Van Dale is de betekenis van ‘nostalgie’: nos·tal·gie (de; v) 1 heimwee: nostalgie naar de goede, oude tijd. Nostalgie behelst beleving, herkenning, hartstocht. Heimwee naar vroeger, dat is precies wat de beweging Against Modern Football (AMF) heeft.
"Herinner je je nog die bloedhete maandagmiddag, juli 2003, toen Beloki een aanval plaatste? Dat hij voorlag op Armstrong maar onderuit ging door gesmolten asfalt? En dat Armstrong doorging, dwars door het veld, en weer in koers kwam? Wat een tijd was dat he…"
Afgelopen zaterdag (dd 23-3-2013) bracht de Volkskrant een interessant artikel over ‘Het chagrijn van trouwe fans’. Deze uiteenzetting toont dat er momenteel een groep voetbalsupporters is, georganiseerd binnen de beweging Against Modern Football (AMF), die het wij-gevoel belangrijker vinden dan sportief succes. Een vrij eenzijdige gedachte als je het mij vraagt. Zij stellen “dat je geen supporter bent om succes te hebben, maar om samen een gevoel te hebben ergens deel van uit te maken. Op zoek naar een tweede thuis.” Deze stelling sluit volledig aan bij het idee dat supporters het kloppende hart zijn van een club. Echter, aan een hart alleen hebben we niets. De andere organen moeten ook in volledige werking worden gesteld. Dus een potje voetbal op zondagmiddag half 3, inclusief staanplaats en kantine om de hoek is een illusie in het commerciële voetbal, sorry.
"Meer regels en toernooien zijn niet per definitie beter."
Herkenning is wat wij als maatschappij zoeken in een sport maar het is tegelijk iets wat we de afgelopen tijd (deels) zijn kwijtgeraakt. Meer regels en toernooien zijn niet per definitie beter. Onder meer in de turnsport (aanpassing jurysysteem) maar ook binnen het voetbal (Europa League) en hockey lijkt dit het geval. Toch gaat dit de komende jaren steeds belangrijker worden. Sporten moeten herkenbaar zijn voor de maatschappij. Niet teveel gedoe, blijf bij de basis. Tijdens de Olympische Spelen in Londen werd het goede voorbeeld gegeven door uitleg te geven over het spelregels bij bijvoorbeeld het beachvolleyballen. Er werd een waar spektakel van gemaakt, het bracht rumoer. Sport moet overzichtelijk blijven om aansluiting te vinden en te houden met de huidige maatschappij. Het gevecht tegen Obesitas gaan we niet winnen door sport ontoegankelijk te maken.
Mijn hart gaat sneller kloppen als ik Jan Smeekens een 2e 500 meter zie schaatsen op het WK Afstanden in Sochi. Een nieuwe baan, een voor-Olympisch seizoen en een grote favorieten druk. Deze hartstocht voelen velen met mij, daar ben ik zeker van. Met nostalgie terugdenken aan de tijd dat de klapschaats nog niet bestond en er slechts 1 man met een (Sanex) sponsorpak reed. Geen rare regels met blokjes na de bocht maar gewoon een snoeihard rondje rammen over het ijs. Dat is waar de fans voor warm lopen. Dat is ons verlangen.
