Deze vraag heb ik de afgelopen weken extreem vaak gekregen; ‘is er leven na topsport?’ Voor mij een teken dat het leeft en dat men nieuwsgierig is naar het leven na topsport. Tegelijkertijd vertelt het me dat er nog steeds een taboe op heerst, dat het iets onwennigs met zich meebrengt en dat er toch ook snel overheen gestapt wordt. Een sporter stopt, krijgt een afscheid (als hij of zij geluk heeft) en dat was het dan. Er wordt niet stilgestaan bij de consequenties die dit met zich meebrengt. De vraag of er leven is na topsport is dan ook heel legitiem.

Als topsporter heb je een groot gedeelte van je leven een bepaalde sport beoefend; je bent er bijvoorbeeld speciaal voor verhuisd, je hebt er enorm veel in geïnvesteerd en je hebt er alles voor aan de kant gezet om tot die ene topprestatie te komen. Op het moment dat je hiermee stopt, krijg je te maken met een bepaald rouwproces, waarin je afstand doet van je oude vertrouwde leventje en je grootste passie tot dan toe. Je dagindeling wordt anders, je omgeving wordt anders en misschien wel het ergste voor een topsporter: je lichaam wordt anders vanaf het moment dat je stopt.

Fysiek en mentaal moet je lichaam schakelen en beseffen dat je opeens geen topsporter meer bent. Dat had ik ook op het moment dat ik stopte. Ik werd geconfronteerd met de gedachte: “help, wie ben ik nog als ik niet meer het meisje ben dat schaatst?” Dat is heel eng. Maar natuurlijk ben je veel meer dan alleen ‘die sporter’. En het mooie is, op het moment dat je stopt mag je dit juist allemaal gaan ontdekken.

Voor mij is het inmiddels alweer vier jaar geleden dat ik gestopt ben met mijn topsportcarrière als shorttrackschaatsster en deze vier jaar is voor mij voorbij gevlogen. Ik dacht dat ik me letterlijk minderwaardig zou gaan voelen, aangezien ik afstand had gedaan van een stukje identiteit van mezelf. Toch kan ik inmiddels bekennen dat ik me nu als ex-topsporter juist een completer mens voel. Ik ben erachter gekomen waar mijn kwaliteiten liggen náást het schaatsen en ik heb me hierin verder kunnen ontwikkelen. Wat ik niet meer had en wat ik miste, heb ik juist gezien als kans en ben dit juist als een mogelijkheid gaan zien om erin te duiken.

Uit eigen ervaring kan ik dus zeggen: mocht je voor een (grote) verandering in je leven staan, ga in je kracht zitten en ga ontdekken wie je werkelijk bent als mens. Grijp deze kans met beide handen aan en kijk wat voor nieuws het je kan brengen! Voor welke grote of kleine verandering je in je leven ook staat, stel jezelf de vragen: Wat kan ik ervan leren, wat voor kansen brengt het me en hoe kan ik die het beste benutten? Je zult zien tot wat voor moois je allemaal in staat bent en je zult als sporter ervaren dat er zeker leven is na topsport!

Lees ook: het is tijd voor een erkend topsportdiploma

Afbeeldingen: (CC) Wouter Gerritsma