Met pijn en moeite een schraal plannetje poepen
Mijn kritiek op de gebrekkige aansluiting van het onderwijs bij de sportmarketingpraktijk maakte nogal wat reacties los. Praktijkmensen waren het met mij eens. Studenten meestal ook. Let op want daar ga ik straks nog wat over zeggen! En docenten, tja sommigen waren boos, anderen gaven me gelijk. Eén docent trof mij zeer. Misschien ging ik toch te kort door de bocht. Want stel dat een school intensieve contacten heeft met het werkveld, gastcolleges binnenhaalt, praktijkopdrachten inbouwt in het curriculum, stagiairs zo goed mogelijk begeleidt. Wat kan er dan misgaan?
Lees ook de reacties onder: Minimaal 25.000 onderzoeken per jaar op de vuilnistbelt
Ik las een wanhoopskreet van een docent die verzucht dat elke didactische cursus hem leert dat studenten het zweet op de rug moeten werken, maar dat in plaats daarvan voornamelijk docenten zich in het zweet werken. ‘Het is leuren en sleuren en aan het einde van een module poepen ze met pijn en moeite een schraal plannetje uit.” Hier is duidelijk een gefrustreerde docent aan het woord die zich afvraagt hoe hij “goed gemotiveerde studenten [krijgt] die het maximale uit het school aanbod halen”.
Hoe zit dat met die studenten??
Als ze de grens oversteken naar werk heten ze stagiairs, en daar had ik het over. Het schijnt dat de Latijnse oorsprong van dat woord duidt op ‘ergens zijn’. Daar zit iets vreemds. Je zou vandaag de dag eerder denken dat het er om gaat om ergens iets te doen. Wij hebben in ieder geval niets aan stagiairs die er zijn. Wij van 2Basics willen dat ze iets doen. En dan geen onderzoek of vage plannen schrijven, maar bijdragen aan de praktijk. Aan de antwoorden die we moeten bedenken op de vragen die we krijgen. Aan de projecten die we organiseren in de breedtesport. Elke student die bij ons stage loopt weet dat donders goed. We hebben graag mensen met energie. Studenten die bereid zijn diep te gaan om het tempo van de groep bij te benen. Heb je die instelling niet, dan hoef je bij ons niet aan te komen.
Als scholen nu ook eens zo’n instelling hanteren? Niet alleen richting docenten natuurlijk, maar ook richting studenten?? Juist van mensen die door willen in de sport mag je toch veel energie verwachten. De bereidheid om het zweet op de rug te werken. Om het maximale te bereiken. Mensen die geen genoegen nemen met vage plannetjes of onderzoekjes die regelrecht naar de vuilnishoop gaan. Mensen die zelf het verschil willen (gaan) maken.
Als ik een school zou runnen, zouden alleen mensen met die ‘zweet’ mentaliteit een kans krijgen. Ze hoeven niet per se allemaal de slimste te zijn. Maar gezond nadenken, prima kennis en vooral de mentaliteit om hard te willen werken, dat zijn de attributen die we nodig hebben. Voor sporters is dit doodnormaal. Voor mensen die werken en studeren aan een opleiding tot sportmarketing of sportmanagement zou het ook doodnormaal moeten zijn. Ik wil het debat daar wel over aan.
