Olympische spoedklus voor de Verenigde Staten
Sochi zit erop. En ondanks een stroom aan negatieve publiciteit, twitterende journalisten over bruin douchewater en zelfs de ongrijpbare zwarte weduwe, waren het gewoon prachtige Olympische Spelen. En dan bedoel ik niet alleen op sportief gebied. Ja natuurlijk schaatste Michel, Sven, Ireen en Jorrit iedereen naar huis en na Nicolien wonnen we ook in Sochi één niet schaatsmedaille (chapeau Sjinkie). Maar misschien nog wel belangrijker, qua organisatie verliep alles boven verwachting goed. En daar zat voor ons de echte winst van deze Olympische Spelen. Want ik durf wel te zeggen dat deze Spelen voor een bedrijf als het onze een enorme uitdaging waren. Natuurlijk vervoerde we deze keer geen 30.000 mensen (zoals naar London) en hadden we niet te maken met onverstaanbare en ondoorgrondelijke Chinezen, maar zakendoen in het Rusland van Poetin was wel vele malen gecompliceerder dan dat alles bij elkaar. En als je dat dan tot een goed, nee geweldig, einde brengt, dan mag je je een heuse Olympic specialist noemen.
En dat vinden ze inmiddels al lang niet alleen meer in Nederland. Ik heb nog een handgeschreven brief liggen van het Amerikaanse Olympisch Comité, het machtig USOC. In de brief verklaren zij dat tenminste de helft van alle Amerikaanse medailles in Sochi eigenlijk voor ons zouden moeten zijn. Alsof de medaillespiegel nog niet rooskleurig genoeg was….. Wat een verhaal. En natuurlijk ligt daar een mooie anekdote aan ten grondslag, want geloof me, dit soort belangrijk mensen stuurt niet zomaar een persoonlijk bedankje. Of ik de anekdote wil delen? Nou goed dan.
Eén dag voor de openingsceremonie kreeg ik een telefoontje uit de VS, aan de ander kant de nogal zenuwachtige Director of Sport van USOC. Hij had een probleempje. De sportkleding en dress kleding van zijn sporters stonden nog in München en niemand kon hem helpen om het op tijd in Sochi te krijgen. Geen internationaal transporteur kon het op tijd afleveren en de meeste van onze internationale collega’s hadden hun handen al lang van Sochi afgetrokken. Te moeilijk was de algemene consensus, niet mee te werken die Russen. En zo dreigde Shani Davis en Heather Richardson naakt hun rondjes in de Adler Arena te moeten rijden, had Shaun White bijna geen helm om zijn halsbrekende toeren op de snowboard uit halen en moesten de Amerikaanse skisterren misschien wel zonder pakken de helling af. En dat is hard vallen en schaven op kunstmatige sneeuw…
De Director of Sport was de wanhoop nabij tot hij hoorde dat wij, de Nederlanders, het bijltje er niet bij neer hadden gegooid, dat wij nog wel vertrouwden op onze relaties en alle tijd die wij in onze voorbereiding hadden gestopt. Hij pakte meteen de telefoon en zo kwam dat beruchte belletje op 6 februari 2014. Of wij 95 duffel bags met alle Amerikaanse kleding voor ze in Sochi konden krijgen. Ja, natuurlijk konden wij dat. We hebben meteen een van onze eigen trucks naar München gestuurd en de ochtend van de 7e zaten alle 95 duffel bags keurig aan boord van onze charter naar Sochi, om daar vervolgens door onze lokale specialisten ingeklaard en keurig afgeleverd te worden in het Olympisch Dorp. En eerlijkheid gebied te zeggen; de Amerikanen zagen er een aantal uur later in Fisht Olympic Stadium piekfijn uit! Hoe een klein land groot kan zijn!
Maar dat wij de Amerikanen konden helpen, was alles behalve vanzelfsprekend. Delivering these Games ging zeker niet zonder slag of stoot. Daar gingen jaren van investeren, leren, vallen en opstaan aan vooraf. En met name dat vallen en opstaan heeft ons in optima forma geprepareerd voor de komende 2,5 jaar Brazilië. Want eigenlijk is Brazilië niet zo heel anders dan Rusland en kampt Rio veelal met vergelijkbare problemen als in Sochi. Zo is er veel te weinig accommodatie en er is dan wel geen sprake van terrorisme maar toch zeker van veiligheidsissues en ook in Brazilië is lokaal zaken doen ook echt lokaal zakendoen. Wat dat betreft zijn de lessen van Sochi voor ons dus goud waard. Zo zijn wij alvast begonnen met het openen van een eigen kantoor in Brazilië en het aannemen van een aantal locals. Want dat maakte in Sochi uiteindelijk het verschil. Lokale kracht, met onze Olympische kennis en ervaring. Een mooie combinatie, waar wij en ons klanten een hoop plezier van gaan hebben. En wie weet nog wel een aantal andere Olympische Comités ook.
Jeroen de Roever
Manager Group Sports Strategy, ATPI Group
Lees alle blogs over de Spelen in Sotsji
Afbeeldingen: (CC) IMCOM
